kobiety na Wenus mają długie szyje
trzymające wysoko uniesione głowy
z łagodności pełnymi oczyma
obojczyki gładko
przechodzące w ramiona
biodra rozkołysane
zsuwają się miękko
w smukłość ud
by zgrabnymi kostkami
postawić kropkę
nad idealnym "i".
kobiety na Wenus noszą serca w dłoniach
wiary i ufności pełne
podziwiają wzajemnie
przymiotów swych kryształy -
oddanie do granic
miłość po ostatni oddech
poświęcenie i radość dawania
ból noszony z dumą jak berło.
kobiety na Wenus umierają młodo
piekielnie samotne
przeglądając się bezradnie
w lustrzanych egzystencjach
które doskonale są niepełne
o krótkie słowo "daj"
do końca zaklęte niewiedzą
ze istnieją inne planety -
inne kobiety
co w dzień trzaskają serca jak talerze
do perfekcji opanowując słowo "pomimo"
by w nocy chować głowę w zwartość ramion
które biorą je jak swoje by dać więcej
i dzieląc na pół
marzenia
troski
niepokoje
są jak dzbany pełne życiodajnej wody
zawierzające swe ucho
szorstkiej męskiej dłoni
co ścisnąć potrafi do bólu
i najdelikatniejszą być umie.
tworząc całość idealną właśnie
w nierówności przez dopasowanie
codziennie odnajdują niebo.
